Vanaf het moment dat ik werd meegenomen en weer teruggebracht, begon ik ineens te beseffen dat zij meesters van de tijd waren. Dat was ook de reden waarom mijn ouders niet wisten dat ik door de tijd en ruimte was gereisd. Deze wezens testten iets in mijn DNA, iets wat ze blijkbaar nodig hadden. De stem van die altijd voor mijn bescherming zorgde, zei dat ik me niet te veel zorgen moest maken. Deze stem bleek later van mijn zoon Yeshua te komen de mensgeworden Michael die mij ooit nog ooit de Hemel gooide, de Hemel waar ik later Meester van zou worden toen ik als Shiva verlichting bereikte. De mensen om me heen, mijn familie, zouden het toch niet kunnen begrijpen. En eerlijk gezegd, ik begreep het zelf ook niet. Maar het maakte me angstig, vooral ’s nachts, omdat ik bang was dat ze weer zouden komen.
In de loop van mijn leven werd het steeds duidelijker dat ik geen rust kon vinden. Als ik wakker was, voelde de komende nacht zo zwaar dat ik eigenlijk niet wilde slapen, maar mijn lichaam had het nodig. Zelfs als ik in slaap viel, werd ik vaak wakker van dingen waarvan ik wist dat ik er een rol in had gespeeld. Die onrustige nachten, zeker niet elke nacht dat ik het bewust meemaakte, leidden vaak tot een vage herinnering waarin ik precies om 3 uur ’s nachts een fel wit licht uit mijn kamer zag schieten, waarna ik weer in mijn bed viel.
Vaak dacht ik dat ik het mij moest inbeelden, maar soms gebeurde iets anders. Soms leek ik zelfs door het bed heen te vallen, maar dan viel ik vaak meteen in slaap, omdat ze me hadden geïnjecteerd met iets. In de ochtend was het dan moeilijk te ontkennen dat het echt gebeurd was. Zeker toen ik later in februari 2014 aan teelbalkanker was geopereerd en ik opiaten toegediend kreeg daagde het mij dat ik mij hetzelfde voelde als toentertijd als kind. Maar wie zou mij ooit geloven? Het ging zo ver dat ik het ging verdringen. Men zegt dat zulke dingen vaker gebeuren bij kinderen die iets niet kunnen verwerken. Toch herinner ik mij dat ik op een andere plek wakker werd, waar ik wezens zag wegspringen en hun schaduwen leken een injectie in mij te stoppen. Voordat ik kon begrijpen wat er gebeurde, was ik alweer weg. De volgende ochtend werd ik wakker in een bed dat leek te zijn omgedraaid. Vaker en vaker werd ik wakker omgekeerd in bed, op de grond en soms zelfs werd ik wakker terwijl ik aan het slaapwandelen was.
Misschien heb ik dit allemaal niet echt meegemaakt, misschien was ik als kind niet helemaal gezond in mijn hoofd. Zijn slaapwandelen en nachtmerries een gevolg van mijn schizofrenie, bipolaire stoornis, ADHD en Autisme spectrum stoornissen. Toch die spookachtige beelden, het witte licht, de gesprekken met niet-fysieke wezens. Lange tijd hield ik mijzelf voor dat het misschien niet waar was, totdat ik ontdekte wat er echt gaande was in de wereld. De beelden die ik had gezien, zowel in dromen als terwijl ik wakker was, gebeurden daadwerkelijk, precies zoals ik ze had gezien. Dat maakte de stemmen die ik tijdens mijn puberteit hoorde, niet gemakkelijker. Die vertelden me dat ik niet zomaar zulke dingen zag, en dat ik daardoor de sleutel had tot een wereld waarin dit niet zou gebeuren. Later daagde het mij zelfs dat de algehele Creatie in mijn handen was gedrukt en dat het Lot van het Universum dus aan mij werd gelaten.
Naarmate ik me vreemder begon te voelen, werden de gewaarwordingen steeds maar sterker. Het was niet alleen zo dat ik die dingen daadwerkelijk kon tegenhouden, maar de realiteit zoals wij die ervaren, lijkt onlosmakelijk aan mij verbonden. Ik begon voorbij de illusie te zien en zag mijn rol groeien. Aan de andere kant leek de wens de vader van de gedachte. Men wilde wel dat ik mijzelf toonde aan de wereld, maar de verpakking keurde ze af. Een witte jongen, die ondanks tegenslagen toch altijd wel veel dingen op het droge had. Helaas zit daar de crux zij hebben niet vanaf hun 5e moeten beseffen dat ze een rol speelde in het Universum dat heel groot is.
Dat besef had ik overigens te danken aan een Surinaamse man op de camping die mij vertelde dat ik de Duivel was en daarom ook steevast super bang voor mij was. Daar stond tegenover dat zijn vrouw heel lief voor mij was en zijn zoon, 3 jaar ouder dan mij, mij nog eens troostte op een heuveltje aldaar. Later zou ik zijn andere twee zonen ook een aantal maal tegenkomen. Het was gelukkig Yeshua die mij toen geruststelde en dat ondanks dat ik de vleesgeworden Duivel ben dat ik een goed mens in wording was. Dat ik moest vertrouwen op mijzelf en dat alles vanzelf wel in het Licht zou komen.