Tijd. Veel aspecten van de Tijd zijn duizelingwekkend om over na te denken. Zo ook mijn ervaring van Tijd in een staat van psychose. Als ik in een staat van psychose zit lijk ik bijzonder aangetrokken te zijn tot de Tijd. Tijdens mijn laatste manisch-psychotische periode was ik een fervent sporter. Elke dag ging ik in de sportschool op hetzelfde cardio-apparaat mijn conditie trainen. En elke dag maar weer keek ik op precies hetzelfde moment hoe lang ik nog moest en zag dat dit nog elf minuten en elf seconden was. Het kwam zeer sporadisch voor dat het net een seconde eerder of later was. Dit sterkte mij in de idee dat ik al reeds als klein kind had ervaren dat Tijd moet bestaan. Tijd is iets waar ik mij onbewust door laat leiden zonder dat ik mij daar druk om maak. Want doe ik dat wel dan verbreekt dit het tijdcontinuüm waar ik op dat moment in zit.
Wat is dan mijn theorie over Tijd. Het is het kosmische pad waar je op voortbeweegt, dat alleen verbroken kan worden bij een actieve (vrije wil) of mogelijke passieve (Gods wil) keuze voor een ander pad. Tijd is dus relatief en verschilt zowel in objectieve zin (reizen met bijna de snelheid van het licht) als in subjectieve zin (meditatie, verveling, plezier). Dit tijdcontinuüm is als een cocon die om alles heen zit. De meetbare tijd is deel van het tijdcontinuüm van onze aarde en daarmee ook van ons. Maar dit is dus slechts een deel er van. Want alles kent een tijdcontinuüm tot het kleinste deeltje aan toe. Wij draaien om de zon heen dit noemen we een jaar. De maan draait om de aarde dat is ongeveer een maand. Dit zijn slechts objecten in het tijdcontinuüm. Het tijdcontinuüm is zelf geen object (groter dan ons universum/multiversum). Het is het subject en is dus in essentie onmeetbaar.
Ik kan veel van mijn ideeën terug vinden in de visie van Bergson. Als Tijd zowel een absoluut is (het tijdcontinuüm) als relatief is (de wisselwerking tussen de onderdelen van het universum/multiversum) dan kan ik dus zeggen dat een deel van Newton zijn visie verenigbaar is met mijn visie. Ook al dacht Newton dat het absolute te meten was en bij mijn visie is dat onmogelijk. Als we Einstein erbij betrekken, die sprak namelijk over het tijdcontinuüm, dan maakt hij dit tot object in plaats van subject. In mijn ogen bestaat het universum namelijk uit het object (de ego) en het subject (de zelf). De ego laat zich leiden door de ratio en de zelf door intuïtie/instinct. Hierin zou Bergson mij denk ik gelijk geven.
Augustinus probeerde na te denken wat precies het nu is en hoe verhoud dat zich tot het verleden en de toekomst. Immers net voor je nu zegt ligt het in de toekomst, maar direct als je het zegt ligt het al in het verleden. Hij kwam tot de conclusie dat er drie tijdeenheden zijn, maar deze eenheden bestaan immer in de tegenwoordige tijd. Hij wijst daarbij verder in zijn visie op mensen die (zogenaamd) in de toekomst kunnen kijken. Dit ligt ook in de verwachting in een tijdcontinuüm. Deze visie kan dan door Gods wil aan de mensen zijn getoond en dan is het aan de eigen wil van de mens wat er mee te doen. Bergson noemt dit overigens niet de wil van God maar het levenselan. Dat levenselan is hetgene dat voor duurt, dat niet kan ophouden. Het in de toekomst kunnen “kijken” is daarbij deel van het evolutionaire proces dat essentieel is binnen het tijdcontinuüm.